woensdag 9 juli 2014
zondag 25 mei 2014
donderdag 24 januari 2013
De laatste dag...
Op deze dag een jaar geleden
Je was zo ontzettend moe
en wilde mij niet meer zien, had jij je strijd gestreden?
en mijn gedachten gingen terug naar die ene dag
waarvan ik wel al wist
dat ik je toen voor het laatst in levende lijve zag
en nu blijkt het dat ik me niet heb vergist
jij stond daar prachtig mens
met je mooie blauwe ogen
ik kwam daar met een wens
jou nog een keertje zien mogen
Ik mocht je stem nog een keertje horen
en luisteren naar je fijne lach
die blijft na-echoen in mijn oren
voor mij de mooiste muziek van die dag
------------------------------------------------
Een hele diepe buiging lieve Skattie
Vol liefde en respect
dank voor wie en hoe je was..
http://www.youtube.com/watch?v=XL71Za0Kpqg
A beautiful and blinding morning
The world outside begins to breathe
See clouds arriving without warning
I need you here to shelter me
And I know that only time will tell us how
To carry on without each other
So keep me awake to memorize you
Give me more time to feel this way
We can't stay like this forever
But I can have you next to me today
If I could make these moments endless
If I could stop the winds of change
If we just keep our eyes wide open
Then everything would stay the same
And I know that only time will tell me how
We'll carry on without each other
So keep me awake for every moment
Give us more time to be this way
We can't stay like this forever
But I can have you next to me today
We'll let tomorrow wait, you're here, right now, with me
All my fears just fall away, when you are all I see
We can't stay like this forever
But I have you here today
And I will remember
Oh I will remember
Remember all the love we shared today
dinsdag 15 januari 2013
Ieder zingt zijn eigen lied :)
Wat zou ik het toch geweldig vinden, wanneer ouders in spe de kans krijgen om zich bewust te worden van de ontwikkeling van een kind. En dan bedoel ik niet het cognitieve alleen. Van meet af aan word je als aanstaande ouder eigenlijk in een richting geduwd van de eenheidsworst: voldoe je aan de geldende maatstaven, groeit het kindje voldoende, de echo's met allerlei criteria waaraan het toekomstige kindje zou moeten voldoen. En is het dan geboren, wordt het direct gewogen etc. Op zich lijkt het onschuldig, maar het werkt zo in de hand dat dit unieke wezentje zichzelf niet kan ontwikkelen zoals het bedoeld is. alsof het kind zelf en indirect de ouders niet mogen beslissen wat er gaat gebeuren. Aan het innerlijk weten als ouder kan hierdoor voorbij worden gegaan, omdat er vaak van buitenaf maatstaven worden opgelegd...
Wat zou het toch geweldig zijn dat er meer aandacht zou zijn voor ons innerlijke weten, de bron van waaruit we mogen worden wie we zijn.. En dat mensen zich meer bewust worden van hoe het kleine kind de omgeving in zich opneemt en het verinnerlijkt om vandaaruit de wereld tegemoet te treden. Het kleine kind kan niet veel anders dan nabootsen. Met name de eerste 7 levenjaren vormen de basis van het kind en speelt het nabootsen een belangrijke rol. Dat vraag nogal wat van ons ouders/opvoeders. Niet alleen van hoe wij als voorbeeld voor hen zijn, maar ook de beelden die wij aan onze kinderen laten zien. Een klein kind dat naar een ogenschijnlijk onschuldig tv programma zit te kijken waarin het ene poppetje de ander uitlacht en soms zelfs geweld aandoet, is heel indringend voor zo 'n kleintje. Het kan nog niet afwegen of zoiets "spel" is of goed of fout. Het is wat het is voor het kind en vaak zie je dat het kind dit na gaat bootsen andere kinderen, wat dan vaak door ouders als irritant gedrag gezien wordt..
Ik had nogal storm in mijn peutergroepje, ninjaturtles en dinosauriërs die elkaar wilden vermoorden, wilde vechtspelletjes, kortom de kinderen leefden zich uit... En dat is nou juist niet wat ik aan mijn peuters mee wil geven, zich uitleven. Ik wil ze graag laten inleven, aarden, zichzelf ontdekken om daarvanuit de wereld tegemoet te kunnen treden.....
Ik nam het mee de nacht in, door voor het slapen gaan uit te spreken dat ik heel graag het beste voor mijn peuters zou willen, dat zij zichzelf weer kunnen vinden.. op een ochtend kwamen de Tirannosauriers en ninjaturtles weer te voorschijn en ik legde kussentjes op de grond met dekentjes deed een licht uit en begon zachtjes te zingen, terwijl ik rondliep. (ik zocht bewust geen oogcontact met de peuters, maar maakte verbinding vanuit het hart ) De ene na de andere grommende dino en turtle zocht een kussentje op en ging slapen... Er was rust. Ik ging bij ieder kindje langs en zong dat ik de dino meenam naar buiten, opende de deur en bedankte de dino's voor wat ze zijn en vroeg ze uit het peuterhuis te blijven en daar naar toe te gaan waar ze het gelukkigst waren....
Regelmatig hoor ik wanneer er drukke spelletjes gespeeld worden: juffie mag het licht uit en mogen we een dekentje? (een mooie manier om aan te geven dat het mooi geweest is voor sommige kinderen). En ga je dan ook een liedje zingen juffie?
Wat is het dan fijn om te mogen zingen.....
Wat zou het toch geweldig zijn dat er meer aandacht zou zijn voor ons innerlijke weten, de bron van waaruit we mogen worden wie we zijn.. En dat mensen zich meer bewust worden van hoe het kleine kind de omgeving in zich opneemt en het verinnerlijkt om vandaaruit de wereld tegemoet te treden. Het kleine kind kan niet veel anders dan nabootsen. Met name de eerste 7 levenjaren vormen de basis van het kind en speelt het nabootsen een belangrijke rol. Dat vraag nogal wat van ons ouders/opvoeders. Niet alleen van hoe wij als voorbeeld voor hen zijn, maar ook de beelden die wij aan onze kinderen laten zien. Een klein kind dat naar een ogenschijnlijk onschuldig tv programma zit te kijken waarin het ene poppetje de ander uitlacht en soms zelfs geweld aandoet, is heel indringend voor zo 'n kleintje. Het kan nog niet afwegen of zoiets "spel" is of goed of fout. Het is wat het is voor het kind en vaak zie je dat het kind dit na gaat bootsen andere kinderen, wat dan vaak door ouders als irritant gedrag gezien wordt..
Ik had nogal storm in mijn peutergroepje, ninjaturtles en dinosauriërs die elkaar wilden vermoorden, wilde vechtspelletjes, kortom de kinderen leefden zich uit... En dat is nou juist niet wat ik aan mijn peuters mee wil geven, zich uitleven. Ik wil ze graag laten inleven, aarden, zichzelf ontdekken om daarvanuit de wereld tegemoet te kunnen treden.....
Ik nam het mee de nacht in, door voor het slapen gaan uit te spreken dat ik heel graag het beste voor mijn peuters zou willen, dat zij zichzelf weer kunnen vinden.. op een ochtend kwamen de Tirannosauriers en ninjaturtles weer te voorschijn en ik legde kussentjes op de grond met dekentjes deed een licht uit en begon zachtjes te zingen, terwijl ik rondliep. (ik zocht bewust geen oogcontact met de peuters, maar maakte verbinding vanuit het hart ) De ene na de andere grommende dino en turtle zocht een kussentje op en ging slapen... Er was rust. Ik ging bij ieder kindje langs en zong dat ik de dino meenam naar buiten, opende de deur en bedankte de dino's voor wat ze zijn en vroeg ze uit het peuterhuis te blijven en daar naar toe te gaan waar ze het gelukkigst waren....
Regelmatig hoor ik wanneer er drukke spelletjes gespeeld worden: juffie mag het licht uit en mogen we een dekentje? (een mooie manier om aan te geven dat het mooi geweest is voor sommige kinderen). En ga je dan ook een liedje zingen juffie?
Wat is het dan fijn om te mogen zingen.....
zaterdag 5 januari 2013
laat het zijn zoals het is...
adem in en wees je bewust van je ademhaling, adem uit en voel hoe de lucht via je mond of neus je lichaam weer verlaat..
Sta eens bewust stil en leg eens verbinding met jezelf. Wanneer je dat gevonden hebt, leg dan verbinding met wat om je heen is, zonder de verbinding met jezelf te verliezen. Ontdek dat jij en datgene wat buiten jou is, dat dat er is op dit moment in het Nu..
Laat de ruis op de lijn er zijn zoals het is, stoor je er niet aan, maar ga er onbevooroordeeld mee om en merk dat de ruis geen negatieve invloed meer heeft op den duur, het is zoals het is:
Het is onzin
zegt het verstand
Het is wat het is
zegt de liefde
Het is ongeluk
zegt de berekening
Het is alleen maar verdriet
zegt de angst
Het is uitzichtloos
zegt het inzicht
Het is wat het is
zegt de liefde
Het is belachelijk
zegt de trots
Het is lichtzinnigheid
zegt de voorzichtigheid
Het is onmogelijk
zegt de ervaring
Het is wat het is
zegt de liefde
Erich Fried (1921-1988)
Vertaling Remco Campert
vrijdag 21 december 2012
kerstgedachte
Het geschiedde in die dagen dat er een bevel uitging van de ziel, dat de legende 'moest' worden geleefd. En deze beschrijving geschiedde, als daar waren een vader en een moeder. Uit deze moeder werd een kindeke geboren, waarin de ziel huizen mocht. Met zich meenemende de legende die het op aard mocht gaan leven. Nog maar net neergedaald op de aard, en daardoor nog zo verbonden met het hemelse was het voor de ziel helder wat er voor hem geschreven stond (Maktub) was er het licht in het hart van dit mensenkind.
Doch als kindeke hulpeloos en overgeleverd aan de zorg van een ander, werd deze helderheid troebeler en stond deze ziel steeds verder af van waarvoor het op deze aard gekomen was...
Maar er stond immers geschreven (maktub), en dat maakte dat het kindeke lessen te leren kreeg, die het terug kon brengen naar zijn legende. Aan het kindeke de keuze wat er mee te doen. Maakte het de keuze met hart en ziel, dan was de les geleerd. Maakte het echter vanuit het ego een keuze, dan kwam de les weer terug en kreeg het een niewe kans om te mogen leren...
De legende van dit kindeke is nog niet voorbij, het probeert te leven vanuit hart en ziel, want dan is het zielsgelukkig......
Ik wens een ieder dit zielegeluk toe, en een fijne Kerst!
Doch als kindeke hulpeloos en overgeleverd aan de zorg van een ander, werd deze helderheid troebeler en stond deze ziel steeds verder af van waarvoor het op deze aard gekomen was...
Maar er stond immers geschreven (maktub), en dat maakte dat het kindeke lessen te leren kreeg, die het terug kon brengen naar zijn legende. Aan het kindeke de keuze wat er mee te doen. Maakte het de keuze met hart en ziel, dan was de les geleerd. Maakte het echter vanuit het ego een keuze, dan kwam de les weer terug en kreeg het een niewe kans om te mogen leren...
De legende van dit kindeke is nog niet voorbij, het probeert te leven vanuit hart en ziel, want dan is het zielsgelukkig......
Ik wens een ieder dit zielegeluk toe, en een fijne Kerst!
zaterdag 1 december 2012
Sinterklaastijd/adventsbegin
Vol verwachting klopt ons hart...
Je kunt deze tijd van verwachting, uitzien naar ook verinnerelijken:Wat wil ik verwachtingvol beleven of in mijzelf wakker roepen c.q. geboren laten worden? Waar wil ik zelf bij stil staan ..
De natuur laat ons de adventstijd, waar het sinterklaasfeest binnen valt, in prachtige beelden zien, sta eens bewust stil bij een boom: zij laat in de herfst/winter haar blad en vruchten los, tot vreugde van andere levende wezens.
En dan staat ze daar ontdaan van alle schillen, als een kale boom, een naakte boom.. Deze kale naakte boom, kan op ons overkomen als iets negatiefs, er zit geen vrucht of blad meer aan... Maar voor wie verder durft en kan kijken, ziet misschien de hoop, de kracht juist in deze naaktheid en kaalheid verborgen ligt:een boom die helemaal zichzelf is boom, die boom durft te zijn zonder uiterlijke vertoning, waarachter het zich kan verschuilen...En tegelijkertijd al de knopvorming die straks weer voor gebladerte en vruchten gaat zorgen ten dienste van zichzelf maar ook de ander..
Loslaten om tot jezelf te komen, jezelf te durven zijn en uitzien naar dat wat gaat komen. Loslaten om de energie voor je innerlijk te gebruiken om jezelf te vinden, je innerlijke vlam. En als die voldoende gevoed is, en wanneer je voldoende geworteld bent, kun je reiken naar de ander, blad gaan vormen, vrucht dragen en met jouw vlammetje de ander aanvonken om tot een groot vuur te mogen komen...
De boom schenkt zijn deel aan de aarde, en weet zich toch staande te houden, zoals Sint Maarten ook de helft van zijn mantel weggaf en niet zijn hele mantel. Sinterklaastijd nodigt ons uit ons te verdiepen in de ander, de ander te leren zien als een naakte, kale boom, namelijk als de persoon zoals hij of zij is . Als we dit mogen zien, (omdat we dit kunnen vanuit het feit dat we onszelf ook durven te zien) dan zien we ook wat wij aan de ander kunnen schenken, wat diegene nodig heeft, om in het licht te kunnen staan........
Vanuit dit perspectief beleef ik Sinterklaas, en spreek ik de wens uit dan een ieder een fijn sINTERklaastijd, mag beleven.....
Je kunt deze tijd van verwachting, uitzien naar ook verinnerelijken:Wat wil ik verwachtingvol beleven of in mijzelf wakker roepen c.q. geboren laten worden? Waar wil ik zelf bij stil staan ..
De natuur laat ons de adventstijd, waar het sinterklaasfeest binnen valt, in prachtige beelden zien, sta eens bewust stil bij een boom: zij laat in de herfst/winter haar blad en vruchten los, tot vreugde van andere levende wezens.
En dan staat ze daar ontdaan van alle schillen, als een kale boom, een naakte boom.. Deze kale naakte boom, kan op ons overkomen als iets negatiefs, er zit geen vrucht of blad meer aan... Maar voor wie verder durft en kan kijken, ziet misschien de hoop, de kracht juist in deze naaktheid en kaalheid verborgen ligt:een boom die helemaal zichzelf is boom, die boom durft te zijn zonder uiterlijke vertoning, waarachter het zich kan verschuilen...En tegelijkertijd al de knopvorming die straks weer voor gebladerte en vruchten gaat zorgen ten dienste van zichzelf maar ook de ander..
Loslaten om tot jezelf te komen, jezelf te durven zijn en uitzien naar dat wat gaat komen. Loslaten om de energie voor je innerlijk te gebruiken om jezelf te vinden, je innerlijke vlam. En als die voldoende gevoed is, en wanneer je voldoende geworteld bent, kun je reiken naar de ander, blad gaan vormen, vrucht dragen en met jouw vlammetje de ander aanvonken om tot een groot vuur te mogen komen...
De boom schenkt zijn deel aan de aarde, en weet zich toch staande te houden, zoals Sint Maarten ook de helft van zijn mantel weggaf en niet zijn hele mantel. Sinterklaastijd nodigt ons uit ons te verdiepen in de ander, de ander te leren zien als een naakte, kale boom, namelijk als de persoon zoals hij of zij is . Als we dit mogen zien, (omdat we dit kunnen vanuit het feit dat we onszelf ook durven te zien) dan zien we ook wat wij aan de ander kunnen schenken, wat diegene nodig heeft, om in het licht te kunnen staan........
Vanuit dit perspectief beleef ik Sinterklaas, en spreek ik de wens uit dan een ieder een fijn sINTERklaastijd, mag beleven.....
Abonneren op:
Posts (Atom)




