zondag 28 oktober 2012

Iedereen is waardevol...

Een waterdrager haalde elke dag vers water uit de bron voor de zieke koning. Hij droeg een juk met aan beide kanten een stenen waterkruik.  De bron was een uur lopen bij het paleis vandaan. Maar dat maakte de waterdrager niets uit, want hij deed de koning graag een plezier. Op een dag, toen hij bijna bij het paleis teruggekeerd was, hoorde hij een stem: "o heer gooi mij toch stuk, ik ben het niet waard om nog langer er te zijn...." De waterdrager, keek verbaasd opzij en merkte dat het de waterkruik was die tot hem sprak.
"Ach ziet u mij toch aan, heer.. ik draag een barst met me mee, waardoor het kostbare water heen sijpelt, dat u iedere dag voor de koning haalt. Slechts de helft van mijn kruik blijft gevuld, och gooit u mij toch stuk, ik ben het niet waard om nog langer een waterkruik te zijn..."

De waterdrager keek vol Liefde naar de waterkruik en zei: "Mijn beste waterkruik, als dat is wat jij zelf graag wilt, als dat werkelijk is wat jij wilt, dan moet dat maar gebeuren, maar voordat ik dat ga doen, zou ik je willen vragen om morgen nog een keer met me water te gaan halen bij de bron en dat je dan heel goed en bewust om je heen kijkt."
"nou om u te plezieren, zal ik nog een keer met u meegaan.."


En zo gebeurde het dat de waterdrager weer op pad ging.. op de terugweg hield de waterdrager halt en sprak tot de waterkruik: "en vertel me nu maar eens wat je hebt gezien... "
"ik zag het stenen, geplaveide pad waarover u loopt, heer"
"dat heb je goed gezien, waterkruik, en wat heb je nog meer gezien? "
"Ik zag links van mij, aan de andere kant van het juk, zand, dor zand"
"dat heb je goed gezien waterkruik, heel goed gezien. Maar vertel me nu eens wat er aan jouw kant te zien was..."
"oh aan mijn kant zag ik gras, met daartussen heel veel prachtig gekleurde bloemen, heer"
" heel goed gezien, waterkruik.... Aan de kant waar jij hangt kruik, waar we elke dag weer langslopen, kunnen prachtige bloemen en gras groeien, dankzij jouw barst... jij bent het die samen met de aarde en de zon het tot leven weet te brengen, zodat ik een prachtboeket voor de koning kan plukken.."

=======================================================================
Bovenstaand verhaal is mij gisteren verteld en past mooi, bij wat ik graag wil delen, namelijk verder te durven kijken bij de ander en jezelf dan de tekortkomingen en de onmogelijkheden. Ieder levend wezen waardevol is, ook al ziet hij of zij er van de buitenkant niet uit zoals het zogenaamde gangbare plaatje waaraan het moet voldoen. Of het heeft een ziekte, beperking, maakt dat iemand, of jezelf minder waardevol? Ik ben er van overtuigd van niet, het is de kunst, het lef om op zoek te gaan om verder te durven kijken, om vanuit Liefdevol mededogen naar jezelf en de ander te kijken en zo de schat te ontdekken die een ieder in zich draagt....

En jij: "Gooi je de kruik weg, of koester je het en laat je het zijn zoals het is?"

donderdag 18 oktober 2012

ik ben zo blij dat ik op aarde ben...

Gerommel op de trap, blote kindervoeten, die een aarzelende tred hebben... plof plof ze staan op de vloer, nog een paar pasjes en dan staan ze voor de kamerdeur.... De deur zwaait open, mijn blik gaat naar de deur en vangt de blik van het kind op, dat in huilen uitbarst:
"mama ik ben zo blij dat ik op aarde ben..." en hij vliegt me om de hals.....

Een kind, nog maar net op deze Aarde, met een missie, een legende, wat gun ik hem die blijheid en wat gun ik hem zijn legende te mogen leven, dat hij mag zijn zoals hij bedoeld is om te zijn en wat raakt het mij. Want op aarde zijn betekent leven, maar hoe doe je dat en hoe ga je daar als moeder mee om, een leven dat je geschonken wordt, aan je wordt toevertrouwd....

Ik ben ervan overtuigd dat een ieder van ons, dus ook mijn kind hier is met een missie, een legende..Je kunt in alle ernst op zoek gaan naar de diepere betekenis, naar jouw missie, tegelijkertijd kun je er zeker van zijn dat je allemaal tekenen, lessen op je pad krijgt, die jouw legende aan je te openbaren. Het is de kunst ze te zien en het getuigt van lef om de lessen te volgen..

Maar hoe gaat dat dan bij een kind....zijn wij als ouders niet geneigd om voor ons kind te denken, hem te behoeden voor het negatieve, vanuit alle goedheid, vanuit de lessen die wij hebben mogen leren in ons leven? Gaan we dan niet voorbij aan de legende van ons kind? Ik denk het wel... De uitdaging ligt erin om naar je kind te kijken met zachte ogen, met een open blik en de vraag van het kind op te vangen waarmee het naar je toegekomen is.

...............................................................

En daar hangt hij dan om mijn hals... ik voel Liefde voor hem en zeg even niets.. En dan stopt het snikken en begint hij te praten:  "ik ben hier op aarde mama en ik moet steeds denken aan de anderen die hier niet zijn.. (hij noemt mensen en dieren die overleden zijn)  die zijn daar en hij wijst naar boven.... weet je er zit een gordijn tussen van engelen en zo af en toe gaat dat gordijn open, daarachter liggen de zielen te slapen tot ze door het gordijn mogen gaan....

Een traan biggelt over mijn wangen.. wat ben ik blij om op Aarde te mogen zijn..
 
 

zaterdag 13 oktober 2012

bladwijzer

Herfst, een heerlijk jaargetijde. Het gebladerte dat de lucht die we inademen verrijkte, verrijkt het nu met haar prachtkleuren om door de wind meegenomen te worden.. Mee in de stroom van het Leven, go with the flow.

Het meegaan met de stroom van het leven, het Nu, doet me goed, ik word er mezelf van. Het lukt niet altijd, maar als het dan lukt, voel ik me Mens, een met Al dat is. Vandaag heb ik zo'n moment mogen beleven, een heel bijzonder moment.

Ik heb namelijk op Alannah gereden vandaag..... zo bijzonder. Sommigen zullen wel denken, nu pas, ze heeft haar toch al een hele tijd? Ja nu, vandaag en niet nu pas of vandaag pas, maar nu en vandaag omdat ik meegegaan ben met the flow..  Luisteren en voelen bij Alannah. Luisteren naar mijn innerlijk weten, de antwoorden op de vragen in het Leven zijn beschreven in mijn innerlijke bibliotheek. Het is een kwestie van de juiste bladzijde uit het boek voor dat moment op te pakken en te durven lezen. Soms wordt het boek zomaar geopend en komt er een  biliothecaris je tegemoet om jou het juiste boek aan te reiken, of je te wijzen op het juiste hoofdstuk. 

Vandaag heeft Aart mij , de bladzijde aangewezen.
Hij vertelde me dingen, die hij zag terwijl ik met Alannah bezig was, hij gaf aanwijzingen, die zo bij mij binnenkwamen alsof ik een blik wierp in dat ene intrigerende boek, het boek dat ieder mens in zich draagt, waarin onder andere staat hoe we worden geacht met andere levende wezens omgaan en hoe we ze met zachte ogen kunnen beschouwen. Een geweldige bladwijzer!

En hoe het rijden ging hoe het was willen jullie natuurlijk ook weten :)  Met zo n bladwijzer en het boek erbij, kan het niet anders dan dat het fantastisch was! En ja ik heb spierpijn, maar niet in mijn benen maar in mijn kaken van die gelukzalige glimlach die maar blijft krullen.............

donderdag 13 september 2012

aandacht

Vanmiddag was ik samen met Laurens even bij Alannah. Op de heenreis zat er van alles in mijn hoofd. Het was net een druk knooppunt, zo'n klaverblad aan gedachten. Over mijn werk, de kinderen, mijn broer, de cursus die ik zaterdag ga volgen... Kortom allemaal gedachten die me uit het Nu trokken.

Toen ik de schuifdeur opendeed, zag ik Alannah en ik voelde hoe mijn mondhoeken omhoogkrulden en de denkrimpel verdween. Ik haalde bewust adem en keek, rook en voelde vol aandacht van een afstandje. Haar aandacht werd hierdoor ook getrokken en ze verwelkomde ons met een hinnik....

We zaten in elkaars aandachtsgebied, heerlijk! Laurens zag een ritje zo op de blote rug wel zitten, en zo werden we een drie-eenheid. Samen door de paddock stappen in volle aandacht voor elkaar...

Toen werd het tijd om weer naar huis te gaan, dikke knuffels en kusjes van Laurens. Van Alannah kreeg ik een neus in mijn gezicht en ze blies heel lang en aandachtig in mijn neus.. Wauw wat fijn... Ik genoot en zag het hekje in een ooghoek waardoor ik weer zou verdwijnen...

Ik liep erop af en floep, daar ging het weer... Straks dan moet ik eten koken, langs mijn broer, mail checken etc etc. Bah...weg uit het Nu.

Ik had niet door dat Alannah achter me aanliep, bij het hekje drukte ze zich zachtjes tegen me aan en nam mijn paardestaart tussen haar lippen en trok me zachtjes naar achteren... terug in het NU....

zo bijzonder........

maandag 3 september 2012

Wandeling, vrij en toch verbonden

Hoe bijzonder is de weg die ik met Alannah mag bewandelen. We lopen steeds vaker in elkaars spoor. De verbinding wordt steeds sterker en vanavond mocht ik ervaren, hoe het is om vrij en toch verbonden met elkaar te kunnen wandelen...

Zonder halster, touw of wat voor attribuut dan ook, gingen we samen op stap door de wei en paddock. Heel bewust ademhalen, heel bewust zijn van het feit dat zij er is. En bovenal heel gelukkig zijn, vanuit het besef dat zij in mijn leven gekomen is en ik in het hare, gingen we op stap...

Ging ik vooruit, ging zij ook, stopte ik stopte zij ook. en tussentijds zocht Alannah steeds fysiek kontakt door met haar neus mij aan te raken. en als ik voor haar liep zocht mijn hand haar neus.. ging ik naar achteren , ging ze mee, of beter gezegd we gingen samen zo voelde het, we waren samen één.


 
Wat gun ik een ieder te dit te mogen ervaren.. ik denk dat het voor iedereen is weggelegd, wanneer je met je hart, je ziel je hele zijn de ander (wat voor levende vorm dan ook) ontmoet, dan kun je samen op pad, samen aan de wandel, verbonden en toch heel vrij........

zondag 26 augustus 2012

Kirsten, je reist nog steeds met me mee....

Ik ben op reis hier op aarde
Een tijdje waren we met z'n twee
Ik heb je aardse bestaan los moeten laten
En toch reis je nog steeds met me mee

Ik zie je in de lucht
In de wolken  met blauw boven en onder
Maar vooral tijdens een flinke onweersbui
Vol flitsen en gedonder

Ik zie je in een spelend kind
Dat de last van de aarde niet draagt
Dat heerlijk aan het schommelen is
En van het leven niet veel vraagt

Zo zag ik je ook vorige week
Toen ik in Denemarken aan het wandelen was
Ik was op reis en toen ik heel goed keek
Vond ik je in de bloemen tussen het gras




vrijdag 17 augustus 2012

Wie zit er op mij te wachten?

Vandaag sprak ik met inspirerende mensen, over ja sorry :) paarden. Alsof mijn leven nu alleen nog maar uit paarden bestaat..  Nee, het bestaat uit veel meer en een paard is veel meer dan alleen maar een paard. Het is een levend wezend dat ons tot voorbeeld kan zijn, omdat een paard in het Nu leeft en zo een prachtige spiegel voor ons is..

Maar vandaag heb ik het niet echt over paarden, maar over een zin dat in het gesprek naar voren kwam: Wie zit er op mij te wachten? (om precieser te zijn, wie zit er op een boek van mij te wachten..) Deze zin bleef maar door mijn hoofd spoken. Het is zo'n vraag die denk ik bij velen kan opkomen, in iedergeval wel bij mij... De vraag van wat ik te vertellen heb, is dat wel de moeite waard om verteld te worden en wie wil er naar luisteren.

Of je zit zo met een verhaal in je hart/ziel dat het je missie wordt, je roeping... Je wilt er graag uiting aan geven, maar hoe. Je ego kan dan soms behoorlijk in de weg zitten en je in de war laten raken, door je aan het twijfelen te brengen...

Ik geloof dat een ieder van ons een prachtverhaal in zich heeft, een missie een legende om naar te leven. Mijn ervaring is dat wanneer je dit durft dat je dan ook datgene op je pad tegenkomt wat je hiervoor nodig bent. Dat er medemensen en andere levende metgezellen, kansen en wat dan ook, allemaal op je zitten te wachten totdat jij naar je hart durft te luisteren....

Nu nog een halte tegenkomen met heel veel lef en een parkeerplaats voor je ego..... (ik mis de halte wel eens en de parkeerplaats is lastig te vinden...)