Laatst had ik het met vrienden over eenzaamheid, Een staat van zijn die niet als prettig ervaren wordt. Je kunt je eenzaam voelen omdat je misschien wel alleen bent. En je kunt je zelfs eenzaam voelen onder de mensen die dichtbij je zijn... Ik liep vandaag alleen te wandelen en het gesprek kwam weer in mij op, en het woord eenzaamheid hield me bezig...
Ik besloot het woord eenzaamheid taaltechnisch te bekijken(ik mag namelijk nogal graag met woorden bezig zijn) met dank aan het Internet,
Eén staat voor één.
Kijk ik naar het woordje zaam, dan is dit een woordje dat werkwoorden en andere woorden tot bijvoeglijke naamwoorden vormt. Het is echter een afleiding van een woord, waarvan de betekenis verloren is gegaan... van het woord khaidus dat waardigheid, eer betekent. Waardig één zijn......
Heid zorgt ervoor dat het een zelfstandig naamwoord wordt (vrouwelijk naar t schijnt :) )
Dit gegeven liet ik een tijdje op me in werken.....
Eenzaamheid als negatieve staat van zijn.. Ik heb er ook ervaring mee,en dat is niet fijn, maar mag juist vanuit die negatieve ervaring leren dat die staat van zijn voor geen enkele medemens (dat zijn voor mij alle mensen) meer zou mogen bestaan uiteindelijk. .Er ligt voor mij een les, uitdaging in besloten, die voor de hele mensheid geldt, dat we uiteindelijk vanuit eenzaamheid (het vervelende, negatieve alleen voelen) als gehele mensheid uit mogen groeien tot Samen waardig éénzijn.... Eénsamenzijn.... Dat wij als individuen mogen zijn en gezien worden zoals we bedoeld zijn...
Dit gaat niet zomaar, dit vraagt veel van ons mensen, jezelf te zijn, je erkent te weten en te voelen.. En de ander te erkennen en dit aan hem of haar te durven laten voelen.. Ik kijk uit naar en wil mijn steentje bijdragen aan een mensheid, waarbinnen een ieder op een waardige manier zichzelf mag zijn en gezien mag worden........
veel mensen zijn eenzaam omdat zij muren bouwen ipv bruggen
(Newton)
zaterdag 17 november 2012
woensdag 7 november 2012
Ik ben , jij bent, hij is, wij zijn, jullie zijn: Inter zijn!
Ik ben, dus ik besta. jij bent, dus jij bestaat. Klinkt logisch, alsof jij en ik twee zijn toch? Twee lostaande wezens, die je mens noemt. In een ontmoeting, kan het zo voelen dat je samen bent. Ik en jij zijn samen, samenzijn.. wij zijn samen, samen wat. Er is een verbinding. Maar is het niet zo dat ik ben, omdat jij ook bent? Sta ik los van de ander, van al wat leeft? Kijk eens naar een bloem, die bestaat uit elementen, het heeft wolkenelementen in zich, anders zou het verdorren, staat in de aarde, neemt mest tot zich etc. als je een element weg zou laten, dan houdt die bloem op te bestaan, die is als het ware leeg, het heeft die elementen nodig om bloem te kunnen zijn, een bloem op zich, kan los van die elementen niet bestaan..
Wij mensen zijn geneigd te denken dat we los staan van de ander, tuurlijk ieder mens heeft zijn eigen ego, zijn eigen lijf, maar echt los staan an de ander, van al dat leeft?
We zijn allen met elkaar verbonden, en (h)erken je dat in je zelf en in de ander, in al dat leeft dan ervaar je interzijn, een in balanszijnde samenzijn. Het maakt dat je erkent dat je afhankelijk van elkaar bent, van het levende om je heen en dat wat om je heen leeft is dat dus ook van jou. Je herkent (elementen van) jezelf in de ander. Het zorgt voor een respectvol erkennen van de ander en dat je erkent dat je samen met je uniciteit toch één bent met al dat leeft!
=====================================================================
hoe ik op bovenstaande kom, door mensen te ontmoeten die me inspireren. Ik heb via meditatie mogen ervaren hoe fijn het erkennen en herkennen van interzijn (een term die Thich Nath Hahn gebruikt) kan zijn en dat gun ik een ander ook. en ik ben zelfs zo eigenwijs dat ik denk dat uiteindelijk in ieder mens dit besef aanwezig is, niet iedereen is er aan toe om het ook zo te kunnen of willen zien, maar wat gun ik het een ieder!
zondag 28 oktober 2012
Iedereen is waardevol...
Een waterdrager haalde elke dag vers water uit de bron voor de zieke koning. Hij droeg een juk met aan beide kanten een stenen waterkruik. De bron was een uur lopen bij het paleis vandaan. Maar dat maakte de waterdrager niets uit, want hij deed de koning graag een plezier. Op een dag, toen hij bijna bij het paleis teruggekeerd was, hoorde hij een stem: "o heer gooi mij toch stuk, ik ben het niet waard om nog langer er te zijn...." De waterdrager, keek verbaasd opzij en merkte dat het de waterkruik was die tot hem sprak.
"Ach ziet u mij toch aan, heer.. ik draag een barst met me mee, waardoor het kostbare water heen sijpelt, dat u iedere dag voor de koning haalt. Slechts de helft van mijn kruik blijft gevuld, och gooit u mij toch stuk, ik ben het niet waard om nog langer een waterkruik te zijn..."
De waterdrager keek vol Liefde naar de waterkruik en zei: "Mijn beste waterkruik, als dat is wat jij zelf graag wilt, als dat werkelijk is wat jij wilt, dan moet dat maar gebeuren, maar voordat ik dat ga doen, zou ik je willen vragen om morgen nog een keer met me water te gaan halen bij de bron en dat je dan heel goed en bewust om je heen kijkt."
"nou om u te plezieren, zal ik nog een keer met u meegaan.."
En zo gebeurde het dat de waterdrager weer op pad ging.. op de terugweg hield de waterdrager halt en sprak tot de waterkruik: "en vertel me nu maar eens wat je hebt gezien... "
"ik zag het stenen, geplaveide pad waarover u loopt, heer"
"dat heb je goed gezien, waterkruik, en wat heb je nog meer gezien? "
"Ik zag links van mij, aan de andere kant van het juk, zand, dor zand"
"dat heb je goed gezien waterkruik, heel goed gezien. Maar vertel me nu eens wat er aan jouw kant te zien was..."
"oh aan mijn kant zag ik gras, met daartussen heel veel prachtig gekleurde bloemen, heer"
" heel goed gezien, waterkruik.... Aan de kant waar jij hangt kruik, waar we elke dag weer langslopen, kunnen prachtige bloemen en gras groeien, dankzij jouw barst... jij bent het die samen met de aarde en de zon het tot leven weet te brengen, zodat ik een prachtboeket voor de koning kan plukken.."
=======================================================================
Bovenstaand verhaal is mij gisteren verteld en past mooi, bij wat ik graag wil delen, namelijk verder te durven kijken bij de ander en jezelf dan de tekortkomingen en de onmogelijkheden. Ieder levend wezen waardevol is, ook al ziet hij of zij er van de buitenkant niet uit zoals het zogenaamde gangbare plaatje waaraan het moet voldoen. Of het heeft een ziekte, beperking, maakt dat iemand, of jezelf minder waardevol? Ik ben er van overtuigd van niet, het is de kunst, het lef om op zoek te gaan om verder te durven kijken, om vanuit Liefdevol mededogen naar jezelf en de ander te kijken en zo de schat te ontdekken die een ieder in zich draagt....
En jij: "Gooi je de kruik weg, of koester je het en laat je het zijn zoals het is?"
"Ach ziet u mij toch aan, heer.. ik draag een barst met me mee, waardoor het kostbare water heen sijpelt, dat u iedere dag voor de koning haalt. Slechts de helft van mijn kruik blijft gevuld, och gooit u mij toch stuk, ik ben het niet waard om nog langer een waterkruik te zijn..."
De waterdrager keek vol Liefde naar de waterkruik en zei: "Mijn beste waterkruik, als dat is wat jij zelf graag wilt, als dat werkelijk is wat jij wilt, dan moet dat maar gebeuren, maar voordat ik dat ga doen, zou ik je willen vragen om morgen nog een keer met me water te gaan halen bij de bron en dat je dan heel goed en bewust om je heen kijkt."
"nou om u te plezieren, zal ik nog een keer met u meegaan.."
En zo gebeurde het dat de waterdrager weer op pad ging.. op de terugweg hield de waterdrager halt en sprak tot de waterkruik: "en vertel me nu maar eens wat je hebt gezien... "
"ik zag het stenen, geplaveide pad waarover u loopt, heer"
"dat heb je goed gezien, waterkruik, en wat heb je nog meer gezien? "
"Ik zag links van mij, aan de andere kant van het juk, zand, dor zand"
"dat heb je goed gezien waterkruik, heel goed gezien. Maar vertel me nu eens wat er aan jouw kant te zien was..."
"oh aan mijn kant zag ik gras, met daartussen heel veel prachtig gekleurde bloemen, heer"
" heel goed gezien, waterkruik.... Aan de kant waar jij hangt kruik, waar we elke dag weer langslopen, kunnen prachtige bloemen en gras groeien, dankzij jouw barst... jij bent het die samen met de aarde en de zon het tot leven weet te brengen, zodat ik een prachtboeket voor de koning kan plukken.."
=======================================================================
Bovenstaand verhaal is mij gisteren verteld en past mooi, bij wat ik graag wil delen, namelijk verder te durven kijken bij de ander en jezelf dan de tekortkomingen en de onmogelijkheden. Ieder levend wezen waardevol is, ook al ziet hij of zij er van de buitenkant niet uit zoals het zogenaamde gangbare plaatje waaraan het moet voldoen. Of het heeft een ziekte, beperking, maakt dat iemand, of jezelf minder waardevol? Ik ben er van overtuigd van niet, het is de kunst, het lef om op zoek te gaan om verder te durven kijken, om vanuit Liefdevol mededogen naar jezelf en de ander te kijken en zo de schat te ontdekken die een ieder in zich draagt....
En jij: "Gooi je de kruik weg, of koester je het en laat je het zijn zoals het is?"
donderdag 18 oktober 2012
ik ben zo blij dat ik op aarde ben...
Gerommel op de trap, blote kindervoeten, die een aarzelende tred hebben... plof plof ze staan op de vloer, nog een paar pasjes en dan staan ze voor de kamerdeur.... De deur zwaait open, mijn blik gaat naar de deur en vangt de blik van het kind op, dat in huilen uitbarst:
"mama ik ben zo blij dat ik op aarde ben..." en hij vliegt me om de hals.....
Een kind, nog maar net op deze Aarde, met een missie, een legende, wat gun ik hem die blijheid en wat gun ik hem zijn legende te mogen leven, dat hij mag zijn zoals hij bedoeld is om te zijn en wat raakt het mij. Want op aarde zijn betekent leven, maar hoe doe je dat en hoe ga je daar als moeder mee om, een leven dat je geschonken wordt, aan je wordt toevertrouwd....
Ik ben ervan overtuigd dat een ieder van ons, dus ook mijn kind hier is met een missie, een legende..Je kunt in alle ernst op zoek gaan naar de diepere betekenis, naar jouw missie, tegelijkertijd kun je er zeker van zijn dat je allemaal tekenen, lessen op je pad krijgt, die jouw legende aan je te openbaren. Het is de kunst ze te zien en het getuigt van lef om de lessen te volgen..
Maar hoe gaat dat dan bij een kind....zijn wij als ouders niet geneigd om voor ons kind te denken, hem te behoeden voor het negatieve, vanuit alle goedheid, vanuit de lessen die wij hebben mogen leren in ons leven? Gaan we dan niet voorbij aan de legende van ons kind? Ik denk het wel... De uitdaging ligt erin om naar je kind te kijken met zachte ogen, met een open blik en de vraag van het kind op te vangen waarmee het naar je toegekomen is.
...............................................................
En daar hangt hij dan om mijn hals... ik voel Liefde voor hem en zeg even niets.. En dan stopt het snikken en begint hij te praten: "ik ben hier op aarde mama en ik moet steeds denken aan de anderen die hier niet zijn.. (hij noemt mensen en dieren die overleden zijn) die zijn daar en hij wijst naar boven.... weet je er zit een gordijn tussen van engelen en zo af en toe gaat dat gordijn open, daarachter liggen de zielen te slapen tot ze door het gordijn mogen gaan....
Een traan biggelt over mijn wangen.. wat ben ik blij om op Aarde te mogen zijn..
"mama ik ben zo blij dat ik op aarde ben..." en hij vliegt me om de hals.....
Een kind, nog maar net op deze Aarde, met een missie, een legende, wat gun ik hem die blijheid en wat gun ik hem zijn legende te mogen leven, dat hij mag zijn zoals hij bedoeld is om te zijn en wat raakt het mij. Want op aarde zijn betekent leven, maar hoe doe je dat en hoe ga je daar als moeder mee om, een leven dat je geschonken wordt, aan je wordt toevertrouwd....
Ik ben ervan overtuigd dat een ieder van ons, dus ook mijn kind hier is met een missie, een legende..Je kunt in alle ernst op zoek gaan naar de diepere betekenis, naar jouw missie, tegelijkertijd kun je er zeker van zijn dat je allemaal tekenen, lessen op je pad krijgt, die jouw legende aan je te openbaren. Het is de kunst ze te zien en het getuigt van lef om de lessen te volgen..
Maar hoe gaat dat dan bij een kind....zijn wij als ouders niet geneigd om voor ons kind te denken, hem te behoeden voor het negatieve, vanuit alle goedheid, vanuit de lessen die wij hebben mogen leren in ons leven? Gaan we dan niet voorbij aan de legende van ons kind? Ik denk het wel... De uitdaging ligt erin om naar je kind te kijken met zachte ogen, met een open blik en de vraag van het kind op te vangen waarmee het naar je toegekomen is.
...............................................................
En daar hangt hij dan om mijn hals... ik voel Liefde voor hem en zeg even niets.. En dan stopt het snikken en begint hij te praten: "ik ben hier op aarde mama en ik moet steeds denken aan de anderen die hier niet zijn.. (hij noemt mensen en dieren die overleden zijn) die zijn daar en hij wijst naar boven.... weet je er zit een gordijn tussen van engelen en zo af en toe gaat dat gordijn open, daarachter liggen de zielen te slapen tot ze door het gordijn mogen gaan....
Een traan biggelt over mijn wangen.. wat ben ik blij om op Aarde te mogen zijn..
zaterdag 13 oktober 2012
bladwijzer
Herfst, een heerlijk jaargetijde. Het gebladerte dat de lucht die we inademen verrijkte, verrijkt het nu met haar prachtkleuren om door de wind meegenomen te worden.. Mee in de stroom van het Leven, go with the flow.
Het meegaan met de stroom van het leven, het Nu, doet me goed, ik word er mezelf van. Het lukt niet altijd, maar als het dan lukt, voel ik me Mens, een met Al dat is. Vandaag heb ik zo'n moment mogen beleven, een heel bijzonder moment.
Ik heb namelijk op Alannah gereden vandaag..... zo bijzonder. Sommigen zullen wel denken, nu pas, ze heeft haar toch al een hele tijd? Ja nu, vandaag en niet nu pas of vandaag pas, maar nu en vandaag omdat ik meegegaan ben met the flow.. Luisteren en voelen bij Alannah. Luisteren naar mijn innerlijk weten, de antwoorden op de vragen in het Leven zijn beschreven in mijn innerlijke bibliotheek. Het is een kwestie van de juiste bladzijde uit het boek voor dat moment op te pakken en te durven lezen. Soms wordt het boek zomaar geopend en komt er een biliothecaris je tegemoet om jou het juiste boek aan te reiken, of je te wijzen op het juiste hoofdstuk.
Vandaag heeft Aart mij , de bladzijde aangewezen.
Hij vertelde me dingen, die hij zag terwijl ik met Alannah bezig was, hij gaf aanwijzingen, die zo bij mij binnenkwamen alsof ik een blik wierp in dat ene intrigerende boek, het boek dat ieder mens in zich draagt, waarin onder andere staat hoe we worden geacht met andere levende wezens omgaan en hoe we ze met zachte ogen kunnen beschouwen. Een geweldige bladwijzer!
En hoe het rijden ging hoe het was willen jullie natuurlijk ook weten :) Met zo n bladwijzer en het boek erbij, kan het niet anders dan dat het fantastisch was! En ja ik heb spierpijn, maar niet in mijn benen maar in mijn kaken van die gelukzalige glimlach die maar blijft krullen.............
Het meegaan met de stroom van het leven, het Nu, doet me goed, ik word er mezelf van. Het lukt niet altijd, maar als het dan lukt, voel ik me Mens, een met Al dat is. Vandaag heb ik zo'n moment mogen beleven, een heel bijzonder moment.
Ik heb namelijk op Alannah gereden vandaag..... zo bijzonder. Sommigen zullen wel denken, nu pas, ze heeft haar toch al een hele tijd? Ja nu, vandaag en niet nu pas of vandaag pas, maar nu en vandaag omdat ik meegegaan ben met the flow.. Luisteren en voelen bij Alannah. Luisteren naar mijn innerlijk weten, de antwoorden op de vragen in het Leven zijn beschreven in mijn innerlijke bibliotheek. Het is een kwestie van de juiste bladzijde uit het boek voor dat moment op te pakken en te durven lezen. Soms wordt het boek zomaar geopend en komt er een biliothecaris je tegemoet om jou het juiste boek aan te reiken, of je te wijzen op het juiste hoofdstuk.
Vandaag heeft Aart mij , de bladzijde aangewezen.
Hij vertelde me dingen, die hij zag terwijl ik met Alannah bezig was, hij gaf aanwijzingen, die zo bij mij binnenkwamen alsof ik een blik wierp in dat ene intrigerende boek, het boek dat ieder mens in zich draagt, waarin onder andere staat hoe we worden geacht met andere levende wezens omgaan en hoe we ze met zachte ogen kunnen beschouwen. Een geweldige bladwijzer!
En hoe het rijden ging hoe het was willen jullie natuurlijk ook weten :) Met zo n bladwijzer en het boek erbij, kan het niet anders dan dat het fantastisch was! En ja ik heb spierpijn, maar niet in mijn benen maar in mijn kaken van die gelukzalige glimlach die maar blijft krullen.............
donderdag 13 september 2012
aandacht
Vanmiddag was ik samen met Laurens even bij Alannah. Op de heenreis zat er van alles in mijn hoofd. Het was net een druk knooppunt, zo'n klaverblad aan gedachten. Over mijn werk, de kinderen, mijn broer, de cursus die ik zaterdag ga volgen... Kortom allemaal gedachten die me uit het Nu trokken.
Toen ik de schuifdeur opendeed, zag ik Alannah en ik voelde hoe mijn mondhoeken omhoogkrulden en de denkrimpel verdween. Ik haalde bewust adem en keek, rook en voelde vol aandacht van een afstandje. Haar aandacht werd hierdoor ook getrokken en ze verwelkomde ons met een hinnik....
We zaten in elkaars aandachtsgebied, heerlijk! Laurens zag een ritje zo op de blote rug wel zitten, en zo werden we een drie-eenheid. Samen door de paddock stappen in volle aandacht voor elkaar...
Toen werd het tijd om weer naar huis te gaan, dikke knuffels en kusjes van Laurens. Van Alannah kreeg ik een neus in mijn gezicht en ze blies heel lang en aandachtig in mijn neus.. Wauw wat fijn... Ik genoot en zag het hekje in een ooghoek waardoor ik weer zou verdwijnen...
Ik liep erop af en floep, daar ging het weer... Straks dan moet ik eten koken, langs mijn broer, mail checken etc etc. Bah...weg uit het Nu.
Ik had niet door dat Alannah achter me aanliep, bij het hekje drukte ze zich zachtjes tegen me aan en nam mijn paardestaart tussen haar lippen en trok me zachtjes naar achteren... terug in het NU....
zo bijzonder........
Toen ik de schuifdeur opendeed, zag ik Alannah en ik voelde hoe mijn mondhoeken omhoogkrulden en de denkrimpel verdween. Ik haalde bewust adem en keek, rook en voelde vol aandacht van een afstandje. Haar aandacht werd hierdoor ook getrokken en ze verwelkomde ons met een hinnik....
We zaten in elkaars aandachtsgebied, heerlijk! Laurens zag een ritje zo op de blote rug wel zitten, en zo werden we een drie-eenheid. Samen door de paddock stappen in volle aandacht voor elkaar...
Toen werd het tijd om weer naar huis te gaan, dikke knuffels en kusjes van Laurens. Van Alannah kreeg ik een neus in mijn gezicht en ze blies heel lang en aandachtig in mijn neus.. Wauw wat fijn... Ik genoot en zag het hekje in een ooghoek waardoor ik weer zou verdwijnen...
Ik liep erop af en floep, daar ging het weer... Straks dan moet ik eten koken, langs mijn broer, mail checken etc etc. Bah...weg uit het Nu.
Ik had niet door dat Alannah achter me aanliep, bij het hekje drukte ze zich zachtjes tegen me aan en nam mijn paardestaart tussen haar lippen en trok me zachtjes naar achteren... terug in het NU....
zo bijzonder........
maandag 3 september 2012
Wandeling, vrij en toch verbonden
Hoe bijzonder is de weg die ik met Alannah mag bewandelen. We lopen steeds vaker in elkaars spoor. De verbinding wordt steeds sterker en vanavond mocht ik ervaren, hoe het is om vrij en toch verbonden met elkaar te kunnen wandelen...
Zonder halster, touw of wat voor attribuut dan ook, gingen we samen op stap door de wei en paddock. Heel bewust ademhalen, heel bewust zijn van het feit dat zij er is. En bovenal heel gelukkig zijn, vanuit het besef dat zij in mijn leven gekomen is en ik in het hare, gingen we op stap...
Ging ik vooruit, ging zij ook, stopte ik stopte zij ook. en tussentijds zocht Alannah steeds fysiek kontakt door met haar neus mij aan te raken. en als ik voor haar liep zocht mijn hand haar neus.. ging ik naar achteren , ging ze mee, of beter gezegd we gingen samen zo voelde het, we waren samen één.
Wat gun ik een ieder te dit te mogen ervaren.. ik denk dat het voor iedereen is weggelegd, wanneer je met je hart, je ziel je hele zijn de ander (wat voor levende vorm dan ook) ontmoet, dan kun je samen op pad, samen aan de wandel, verbonden en toch heel vrij........
Zonder halster, touw of wat voor attribuut dan ook, gingen we samen op stap door de wei en paddock. Heel bewust ademhalen, heel bewust zijn van het feit dat zij er is. En bovenal heel gelukkig zijn, vanuit het besef dat zij in mijn leven gekomen is en ik in het hare, gingen we op stap...
Ging ik vooruit, ging zij ook, stopte ik stopte zij ook. en tussentijds zocht Alannah steeds fysiek kontakt door met haar neus mij aan te raken. en als ik voor haar liep zocht mijn hand haar neus.. ging ik naar achteren , ging ze mee, of beter gezegd we gingen samen zo voelde het, we waren samen één.
Wat gun ik een ieder te dit te mogen ervaren.. ik denk dat het voor iedereen is weggelegd, wanneer je met je hart, je ziel je hele zijn de ander (wat voor levende vorm dan ook) ontmoet, dan kun je samen op pad, samen aan de wandel, verbonden en toch heel vrij........
Abonneren op:
Posts (Atom)



