donderdag 24 januari 2013

De laatste dag...




Ik wilde zo graag naar je toe
Op deze dag een jaar geleden
Je was zo ontzettend moe
en wilde mij niet meer zien,  had jij je strijd gestreden?

en mijn gedachten gingen terug naar die ene dag
waarvan ik  wel al wist
dat ik je toen voor het laatst in levende lijve zag
en nu blijkt het dat ik me niet heb vergist

jij stond daar prachtig mens
met je  mooie blauwe ogen
ik kwam daar met een wens
jou nog een keertje zien mogen

Ik mocht je stem nog een keertje horen
en luisteren naar je fijne lach
die blijft na-echoen in mijn oren
voor mij de mooiste muziek van die dag

------------------------------------------------
Een hele diepe buiging lieve Skattie
Vol liefde en respect
dank voor wie en hoe je was..

http://www.youtube.com/watch?v=XL71Za0Kpqg

A beautiful and blinding morning
The world outside begins to breathe
See clouds arriving without warning
I need you here to shelter me

And I know that only time will tell us how
To carry on without each other

So keep me awake to memorize you
Give me more time to feel this way
We can't stay like this forever
But I can have you next to me today

If I could make these moments endless
If I could stop the winds of change
If we just keep our eyes wide open
Then everything would stay the same

And I know that only time will tell me how
We'll carry on without each other

So keep me awake for every moment
Give us more time to be this way
We can't stay like this forever
But I can have you next to me today

We'll let tomorrow wait, you're here, right now, with me
All my fears just fall away, when you are all I see

We can't stay like this forever
But I have you here today

And I will remember
Oh I will remember
Remember all the love we shared today






dinsdag 15 januari 2013

Ieder zingt zijn eigen lied :)

Wat zou ik het toch geweldig vinden, wanneer ouders in spe de kans krijgen om zich bewust te worden van de ontwikkeling van een kind. En dan bedoel ik niet het cognitieve alleen. Van meet af aan word je als aanstaande ouder eigenlijk in een richting geduwd van de eenheidsworst: voldoe je aan de geldende maatstaven, groeit het kindje voldoende, de echo's met allerlei criteria waaraan het toekomstige kindje zou moeten voldoen. En is het dan geboren, wordt het direct gewogen etc. Op zich lijkt het onschuldig, maar het werkt zo in de hand dat dit unieke wezentje zichzelf niet kan ontwikkelen zoals het bedoeld is. alsof het kind zelf en indirect de ouders niet mogen beslissen wat er gaat gebeuren. Aan het innerlijk weten als ouder kan hierdoor voorbij worden gegaan, omdat er vaak van buitenaf maatstaven worden opgelegd...

Wat zou het toch geweldig zijn dat er meer aandacht zou zijn voor ons innerlijke weten, de bron van waaruit we mogen worden wie we zijn.. En dat mensen zich meer bewust worden van hoe het kleine kind de omgeving in zich opneemt en het verinnerlijkt om vandaaruit de wereld tegemoet te treden. Het kleine kind kan niet veel anders dan nabootsen. Met name de eerste 7 levenjaren vormen de basis van het kind en speelt het nabootsen een belangrijke rol. Dat vraag nogal wat van ons ouders/opvoeders. Niet alleen van hoe wij als voorbeeld voor hen zijn, maar ook de beelden die wij aan onze kinderen laten zien. Een klein kind dat naar een ogenschijnlijk onschuldig tv programma zit te kijken waarin het ene poppetje de ander uitlacht en soms zelfs geweld aandoet, is heel indringend voor zo 'n kleintje. Het kan nog niet afwegen of zoiets "spel" is of goed of fout. Het is wat het is voor het kind en vaak zie je dat het kind dit na gaat bootsen andere kinderen, wat dan vaak door ouders als irritant gedrag gezien wordt..

Ik had nogal storm in mijn peutergroepje, ninjaturtles en dinosauriërs die elkaar wilden vermoorden, wilde vechtspelletjes, kortom de kinderen leefden zich uit... En dat is nou juist niet wat ik aan mijn peuters mee wil geven, zich uitleven. Ik wil ze graag laten inleven, aarden, zichzelf ontdekken om daarvanuit de wereld tegemoet te kunnen treden.....
Ik nam het mee de nacht in, door voor het slapen gaan uit te spreken dat ik heel graag het beste voor mijn peuters zou willen, dat zij zichzelf weer kunnen vinden.. op een ochtend kwamen de Tirannosauriers en ninjaturtles weer te voorschijn en ik legde kussentjes op de grond met dekentjes deed een licht uit en begon zachtjes te zingen, terwijl ik rondliep. (ik zocht bewust geen oogcontact met de peuters, maar maakte verbinding vanuit het hart ) De ene na de andere grommende dino en turtle zocht een kussentje op en ging slapen... Er was rust. Ik ging bij ieder kindje langs en zong dat ik de dino meenam naar buiten, opende de deur en bedankte de dino's voor wat ze zijn en vroeg ze uit het peuterhuis te blijven en daar naar toe te gaan waar ze het gelukkigst waren....

Regelmatig hoor ik wanneer er drukke spelletjes gespeeld worden: juffie mag het licht uit en mogen we een dekentje? (een mooie manier om aan te geven dat het mooi geweest is voor sommige kinderen). En ga je dan ook een liedje zingen juffie?
Wat is het dan fijn om te mogen zingen.....

zaterdag 5 januari 2013

laat het zijn zoals het is...

 

adem in en wees je bewust van je ademhaling, adem uit en voel hoe de lucht via je mond of neus je lichaam weer verlaat..

Sta eens bewust stil en leg eens verbinding met jezelf. Wanneer je dat gevonden hebt, leg dan verbinding met wat om je heen is, zonder de verbinding met jezelf te verliezen. Ontdek dat jij en datgene wat buiten jou is, dat dat er is op dit moment in het Nu..
Laat de ruis op de lijn er zijn zoals het is, stoor je er niet aan, maar ga er onbevooroordeeld mee om en merk dat de ruis geen negatieve invloed meer heeft op den duur, het is zoals het is:

Het is onzin
zegt het verstand
Het is wat het is
zegt de liefde
Het is ongeluk
zegt de berekening
Het is alleen maar verdriet
zegt de angst
Het is uitzichtloos
zegt het inzicht
Het is wat het is
zegt de liefde
Het is belachelijk
zegt de trots
Het is lichtzinnigheid
zegt de voorzichtigheid
Het is onmogelijk
zegt de ervaring
Het is wat het is
zegt de liefde

Erich Fried (1921-1988)
Vertaling Remco Campert